پنج شنبه , ۷ مرداد ۱۴۰۰
خانه / مزرعه / پرندگان زینتی / بخش اول: معرفی فنچ گلدین

بخش اول: معرفی فنچ گلدین

آشنایی با فنچ گلدین

این پرنده در سال ۱۸۴۵ توسط یک پرنده شناس به نام جان گلد ” بانوی فنچ گلدین” (The Lady Gouldian Finch) نام گذاری شد، اما امروزه به عنوان ” فنچ گلدین ” شناخته می شود. مانند بسیاری از ما که برای اولین بار این فنچ را می بینیم و نمی توانیم به این پرنده زیبا خیره نشویم ، جان گلد تحت تاثیر زیبایی این پرنده قرار گرفت و نام این فنچ را از خاطرات همسر مرحومش برگرفت.

فنج گلدین پرنده ای است که از دانه های ریز تغذیه می کند. از نوک تا دم این پرنده حدودا ۱۳ سانتیمتر است و به خانواده سهره های ریز (Estrildidae) تعلق دارد. این نوع فنچ بومی کشور استرالیا می باشد و زیستگاه طبیعی این فنچ در سراسر کمربند شمالی کشور استرالیا است که شامل کیمبرلی به غرب، قلمرو شمالی و بخش شمالی کوئینزلند است. اگر چه فنچ های گلدین در دسته های بزرگ دیده می شدند اما الان دیگر از آن دسته های بزرگ خبری نیست و در قرن بیستم شاهد کاهش سریع تعداد این پرنده ها در حیات وحش بودیم. امروزه جمعیت فنچ های گلدین در حیات وحش بالغ بر ۲۵۰۰ عدد تخمین زده شده است. فنچ گلدین در حال حاضر به عنوان یک گونه در معرض خطر به رسمیت شناخته شده است.

دسته ای از فنچ های گلدین وحشی در حال نوشیدن آب

 

در سال های اولیه کشف فنچ گلدین ، رنگ های مختلف از یک گونه فنچ گلدین ناشناخته بود ، به طور طبیعی در فنچ های وحشی سه رنگ اصلی وجود دارد که شامل سر سیاه ، سر قرمز و سر زرد می شود، در واقع سر زرد بیشتر نارنجی رنگ به نظر می رسد. هر دو جنس نر و ماده فنچ گلدین در این سه رنگ مختلف سر می توانند باشند.

فنچ گلدین سر زرد – راست ماده ، چپ نر

 

فنچ گلدین سر قرمز – راست ماده ، چپ نر

 

فنچ گلدین سر سیاه – راست ماده ، چپ نر

در زیستگاه طبیعی فنچ های سر سیاه شایع ترین نوع فنچ های گلدین هستند تقریبا ۷۰ درصد از جمعیت گلدین ها را تشکیل می دهند. فنچ های سر قرمز ۳۰ درصد از جمعیت فنچ ها را تشکیل می دهند. در حالی که فنچ های سر زرد بسیار نادر هستند به نظر می رسد تقریبا در بین ۱۰۰۰ عدد فنچ گلدین تنها یک فنچ سر زرد وجود دارد. امروزه رنگ های مختلف سر در فنچ ها دیده می شود که به صورت زیرگونه ای از همان گونه شناخته می شوند. اعتقاد بر این است که تغییرات آب و هوایی بر روی چندین نسل ، اجداد فنچ های گلدین را به سه قسمت شمالی جزیره استرالیا ، یکی درغرب استرالیا ، یکی در قلمرو شمالی و دیگری در شبه جزیره کوئیزلند تقسیم کرده است.

 

با این سه جمعیت که حالا از هم جدا شده اند ، اشکال مختلف رنگ های سر به صورت مجزا تکامل یافته اند. اما چون آب و هوا مرطوب تر شده بود زیستگاه آنها به سمت جنوب گسترش یافت ، بنابر این سه جمعیت مختلف فنچ ها به وجود آمد. اکنون که زیستگاه آنها گسترش یافته است فنچ های گلدین سر سیاه ، سر قرمز و سر زرد را به یکدیگر متصل می کند. این سه گونه مختلف فنچ های گلدین به طور قابل توجهی به ما نشان می دهند که چگونه یک گونه در طول مدت زمان طولانی تکامل پیدا می کند.

 

فنچ های گلدین که در قفس نگهداری می شوند به طور متوسط ۵ تا ۶ سال عمر می کنند. با این حال پرندگانی که به خوبی نگهداری می شوند بیشتر از این نیز عمر می کنند و من راجع به این موضوع تجربه شخصی که دارم ، یک جفت از گلدین های من ۹ سال عمر کردند. طول عمر فنچ های گلدین وحشی بسیار کوتاهتر است. طول عمر فنچ های وحشی به مواردی چون زنده ماندن از دست شکارچیان ، دسترسی کمتر به مواد غذایی در ماه های خشک و دشوار سال بستگی دارد. فنچ های گلدین وحشی بهای زیادی برای زندگی در محیط طبیعی خود می پردازند در حالی که گلدین های در قفس نگهداری شده از زندگی راحت و طول عمر بیشتر لذت می برند.

تشخیص جنسیت فنچ های گلدین کار چندان سختی نیست ، در نگاه اول رنگ فنچ نر روشن تر و براق تر است و فنچ های ماده رنگ مات دارند این امر در سینه فنچ های گلدین قابل توجه است در نر ها رنگ سینه بنفش متوسط تا بنفش تیره است و در ماده ها بیشتر صورتی تا بنفش روشن است ، سایر نشانه های شامل فنچ نر رنگ آبی بسیار مشخص تر و روشن تر از فنچ ماده دارد و همچنین فنچ های نر درشت تر و بلند تر از فنچ های ماده هستند ، در فنچ های نر سرقرمز و سرزرد به طور قابل توجهی ماسک صورتشان روشن تر از فنچ های ماده است.

گلدین نر عقب و ماده جلو

 

همچنین جنسیت فنچ های گلدین را از روی صدای آنها می توان تشخیص داد هر دو پرنده دارای مجموعه ای از توییت ها و صداها هستند که مخصوص خودشان است ، اما تنها فنچ نر است که آواز می خواند ، برخی از فنچ های نر دارای آواز بسیار زیباتر و پر طراوت تر از دیگر فنچ های نر هستند اما صرف نظر از توانایی آواز خواندن فنچ ها ، تشخیص آواز یک فنچ گلدین از جیک جیک ها و سوت هایی که تولید می کنند نسبتا آسان است.

جهش ژنتیکی به گلدین آبی – چپ ماده و راست نر

 

چندین نوع جهش ژنتیکی در فنچ های گلدین وجود دارد که امروزه در بین پرورش دهندگان پرنده شناخته شده است. شایعترین گونه فنچ های سینه سفید است با وجود فقدان رنگدانه های رنگی در سینه پرنده ها به نظر می رسد که این پرنده پرهای زینتی طبیعی دارد. این جهش در هر دو جنس فنچ های گلدین رخ می دهد. سایر جهش های شناخته شده شامل نقره ای ، سفید ، پشت زرد و پشت آبی می باشد جنسیت بعضی از جهش های فنچ گلدین نسبت به دیگر فنچ ها راحت تر تشخیص داده می شوند، اما هنوز هم می توان آنها را از روی صدا و ظاهرشان تشخیص داد.

 

پایان بخش اول

مترجم فرزانه زرین کمر

درباره‌ی admin

همچنین ببینید

قسمت سوم: رژیم غذایی فنچ گلدین

امروزه ، تنوع دانه های موجود در بازار انتخاب مخلوطی از دانه های مناسب برای …

یک نظر

  1. باسلام شما فروش هم فنچ دارین

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *